Öptüm Yanaklarından…

Bu hafta pazar yazımız bir şiir; bir aşık, maşukuna mı yazmış, bir baba kızına mı, tam anlaşılmıyor… Ancak insanı derinden etkiliyor. Bu şiire en uygun müziklerden bir tanesi sanırım Beethoven’ın Moonlight sonatası; buyurun…

Gece yarısı

Bir kuş kondu başıma

Dedi ‘gel yüreği sessiz adam’

İzin alıp rüyamdan

Bindim gittim kanadına

Nereye diye sormadan

Ayaza aldırmadan

Biliyor gibiydi zira

Haberdardı ruhumdan

Girdim içeri, bir aralık kapıdan

Üstünü açmışsın yine

Üşümüş ellerin ayakların,

Ayak parmakların

Gerçi geçmez bu üşüme

Bilirim ne yatak, ne yorgandan

Sen ısınamazsın güzelim

Yüreğin ısınmadan

Usulca süzüldüm yanına

Dinledim nefes alışlarını

Okşadım dağılmış saçlarını

Hayatın sıkleti çökmüş üstüne

Sayamadım aklarını

Doyamadan bakmaya

Gelmişken seni almaya

Tutamadım elini

Uyanırsın da sebepsiz yere

Korkarsın benden diye

Bilirim ayrılık zamanıdır

Bilirim ayrılık yamandır

Anneni kıskandırmadan

Sen benimsin diye bağırmadan

Usulca, sessizce

Öptüm yanaklarından…

Views All Time
Views All Time
253
Views Today
Views Today
4
Bu yazıyı paylaşmak ister misiniz?

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*